Published on

25 Apr 2008

Een poging tot bekeren

Dit is een kleine anekdote uit de laatste week dat Esther hier was. Voordat iemand de behoefte voelt boze mail te gaan sturen: ik respecteer alle mogelijke geloven en gelovigen. Maar dit was… niet de beste aanpak.

We waren bij mij thuis. Het liep tegen de avond, en we waren bezig met het eten toen de bel ging. Voor de deur stond een trio dat ons een paar vragen wilde stellen. Al snel bleek dat ze van een studentenkerk hier waren, en dat de vragen over ons geloof – of gebrek daaraan – gingen. Ik wilde niet onnodig onbeleefd zijn en religie is een beetje een hobby van me, dus ik stond ze vriendelijk te woord.

Toen we de vragen beantwoord hadden begonnen ze hun script af te draaien, aan de hand van een klein, groen-op-wit boekje.

Aan de ene kant vertelden ze ons dat er lang geleden iemand leefde die zich Jezus noemde, dat er een hemel en hel bestaat, enzovoorts. Ik vroeg me af of ze dachten dat we acht waren, maar zelfs achtjarigen hoef je dat hier niet uit te leggen. En zelfs een achtjarige zou dit boekje zelf kunnen lezen.

Aan de andere kant had het boekje het wel (zijdelings) over de dubbele natuur van Jezus. Is dat echt een van de tien eerste dogma’s die je aan iemand wilt vertellen die nog nooit van Jezus heeft gehoord?

Al snel waren ze door hun boekje heen, en moesten door naar de volgende deur. Gelukkig zagen ze wel in dat zo’n praatje niet genoeg is om iemand te bekeren. Dus we werden van harte uitgenodigd eens langs te komen in de kerk, en kregen een plastic zakje “om over na te denken.”

In het zakje zat een kopie van het boekje, en een uitnodiging om langs te komen.

En een lolly, twee pepermuntjes, en twee zuurtjes.