Published on

10 Jan 2008

Huis en voedsel

Dit was de eerste mail die ik uit de VS naar een groepje vrienden stuurde. Alleen de lay-out is bijgewerkt, en het foto-album.

Hoi allemaal,

voordat ik begin, is het misschien handig om jullie even te wijzen op [dit foto-album], waar een paar foto’s (van eergisteren, maar toch) te vinden zijn om alles te illustreren.

Ik begin een beetje te settlen. De colleges zijn nog niet begonnen - wat maar goed is ook want ik moet nog een flink aantal boeken hebben - maar ik ben vandaag naar de loan closet geweest, en heb daar een flink aantal spulletjes gekocht. Nu ik pannen enzo heb, heb ik net voor het eerst hier iets kunnen koken (ingeblikte maïs en eieren - maar toch). En ik heb een theepot, dus ik heb ook mijn eerste kopje thee gezet.

De loan closet verkoopt voor weinig geld handige dingen aan internationale studenten - vaak wel tweedehands, maar ik ga het grootste deel toch hier achterlaten dus waarom niet? Ik wil toch wel eens een keer iets kunnen koken hier…

Mijn ‘roommate’ (d.w.z. medebewoner van dit huis met twee slaapkamers) is nog niet aangekomen. Ik hoop dat hij vriendelijk is, netjes, en duidelijk praat. Het valt uiteindelijk vast erg mee, maar ondertussen heeft hij wel enig vuilnis, een vieze oven-plaat (pizza?) en een flinke stapel hiphop-bladen vol onbegrijpelijk Engels achtergelaten.

Verder was er vandaag ineens een vreemde dame binnen die de badkamer ging schrobben. Ze had een sleutel en was al binnen toen ik aankwam, dus het was inderdaad de bedoeling dat ze er was - maar ik vond het wel een beetje vreemd.

Hoewel ik toe moet geven dat het ergens wel makkelijk is, doet het de vraag reizen of de Amerikaanse studenten iets zelf doen.

Koken doen ze in elk geval niet, voor zover ik kan zien: het zou natuurlijk kunnen dat mijn huisgenoot al zijn (schone?) keukengerei op zijn eigen kamer bewaart, maar ook de keukenkastjes bevatten veel ketchup, drie soorten kruiden (peper, zout/peper/knoflook, en knoflook), en twee vorken en drie lepels. Je moet hier als eerstejaars verplicht een ‘meal plan’ kopen, dat je recht geeft op eten in de ‘dining halls’ (die ik overigens nog niet van binnen heb gezien - het komt steeds niet goed uit, mede omdat ze om zeven uur sluiten. Huh? Staan studenten hier op tijd op dan?) En je kunt op de hele campus nergens beschaafd boodschappen doen. Er is een ‘mini mart’, een mini-supermarkt, die op zich best aardig is - maar de hele winkel heeft het formaat van een fors klaslokaal en ongeveer de helft van het assortiment bestaat uit chips. (Dit is hoe dan ook een terugkerend thema - overal waar je eten kunt kopen, en bijvoorbeeld ook in de boekenwinkel op campus, kan je chips krijgen.)

Kortom, het lijkt erop alsof de Amerikaanse student niet kan koken. Tot mijn spijt moet ik dat uitbreiden naar alle Amerikanen: eten is altijd genoeg (net als alle andere dingen: groot!), zelden gezond, en meestal op z’n best saai. Ik heb dinsdag bij de pizzeria op de weg gegeten, een grote pizza en een tonic (met gratis refill, waar ik voor de verandering nog gebruik van gemaakt heb ook - ik liep al meer dan anderhalf uur in de hitte over de campus, om de meest belangrijke dingen in elk geval een keer gezien te hebben). De pizza klonk goed - kaas met allerlei groenten en kruiden - maar was flauw, en hoewel het een aangename verassing was dat de tonic als ‘water, $ 0’ op de rekening stond had ik best wat willen betalen als ze in ruil daarvoor een beschaafde tonic zouden inschenken. (En ik geloof dat de serveerster zeer verbaasd was dat ik mijn - enorme - pizza noch helemaal opat, noch de resten meenam. Een Amerikaanse gewoonte waar ik me niet helemaal toe kon zetten, helemaal omdat de pizza dus niet echt gezond was.)

Ook gewone producten vallen tegen: maïs en vruchtensap gaan goed, maar de enige thee die ze hebben is saaie thee en die is wel erg saai; melk is ronduit vies (ik had in eerste instantie niet goed nagedacht over het verschil tussen ‘semi-skimmed milk’ en ‘skim milk’. Vetvrije melk is niet lekker - maar tot mijn verbazing volle ook niet.) Brood is uiterst matig, maar dat verwachtte ik eigenlijk ook wel. Kaas hebben ze niet. Jam is gelukkig redelijk goed, en ik heb pindakaas en een soort crème fraîche, dus ik red me wel. Maar toch.

(Nu ik terugkijk hoeveel ik hierover heb geschreven, schrik ik wel. Het zit me kennelijk nogal dwars…)

Morgen ga ik nog even flink wat papierwerk doen, kijken of ik een fiets kan vinden (de loan closet had er een paar, maar er waren er al flink wat verkocht toen ik aankwam en ik zag er hoe dan ook geen waar ik me niet op zou hoeven dubbelbuigen), en ‘s avonds naar het introductiefeest voor internationale studenten.

Zaterdag en zondag heb ik dan vooral nog veel vrije tijd - een goede gelegenheid om eens te kijken of ik zoiets als Skype aan de praat kan krijgen, als ik gelijk heb dat deze laptop geen microfoon heeft zal ik moeten wachten tot zondag - als het meezit rijdt er dan een bus naar de lokale Wal-Mart, waar ze geloof ik alles hebben behalve goede smaak.

Tot dusverre heb ik het nodige te doen, de nodige vrije tijd, en gaat het eigenlijk wel goed met mij. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren als ik daadwerkelijk vakken moet gaan volgen, en als ik lang genoeg weg ben dat ik meer kan doen alsof ik jullie allemaal gewoon morgen weer zie…

Joachim