Published on

13 Apr 2008

LSU en omgeving

Zoals je misschien weet zijn Esther en ik de eerste week van onze vakantie naar New Orleans gegaan. De tweede week zouden we LSU en omgeving gaan bekijken. Dat is redelijk gelukt.

We keerden, zoals gezegd, maandag terug naar LSU. Met de Greyhound, een lange-afstands-bus. (De treinen hier zijn hopeloos.) Toen mijn moeder vele jaren geleden in Amerika was ging ze overal heen met de Greyhound, dus ik had er nogal wat verhalen over gehoord. Een kleine blik op onze mede-passagiers vertelde ons dat dit dus is hoe arme Amerikanen reizen. Overigens was iedereen heel vriendelijk. Esthers “buurman” stond zelfs zijn plaats af zodat ik naast haar kon gaan zitten.

Helaas was het deze week niet echt vakantie meer; ik heb dinsdag en donderdag college. Dinsdag was dus een gecombineerde rust- en college-dag.

Natuurlijk kon ik niet naar LSU gaan zonder een keer naar de dichtstbijzijnde stad, Baton Rouge, te gaan. Dat was ons plan voor woensdag. Helaas was het al vrij laat op de dag toen we eindelijk gingen. En vervolgens bleek de bus niet helemaal volgens schema te rijden. Of gewoon helemaal niet. Gegeven het feit dat de laatste bus terug om 5 uur vertrekt uit Baton Rouge, leek het ons niet zo’n goed plan. We hebben wel een mooi rondje LSU gelopen.

Bovendien zijn we woensdag naar de coffeeshop gegaan. Hierbij moet je in gedachten houden dat in Amerika coffeeshops koffie verkopen, of in dit geval vooral thee. En nogal grote muffins. We hadden de uren daarna weinig honger meer. Maar het is altijd wel een gezellige omgeving. De dagen daarop zouden we geregeld terugkomen, meestal om samen Esthers cryptologie-huiswerk te doen. Nerds? Wij?

Donderdagavond hebben we Jeremy’s aanbod om sushi te gaan eten aangenomen. Natuurlijk heel authentiek Amerikaans. Maar zelfs deze vegetariër vond deze eerste keer naar een Japans restaurant erg lekker. Helaas had het wel een vreselijke naam. Maar het was wel erg gezellig.

Uiteindelijk lukte het ons vrijdag in Baton Rouge te komen, mede door Jeremy’s vriendelijke aanbod ons even op en neer te rijden. Je merkt wel dat de hele samenleving hier is ingesteld op de auto. Even om alles in perspectief te plaatsen: Baton Rouge is de hoofdstad van deze staat, Louisiana. Na de orkaan Katrina heeft Baton Rouge meer inwoners dan New Orleans. De enige toeristische attractie die we echt wilden zien was het Arts and Science Museum. Nou was die wel echt leuk – we vergaten er de tijd bij – maar dat was ook het enige.

Toen we uit het museum kwamen was het inmiddels wel ruim tijd om te gaan lunchen. Dus we gingen op zoek naar het centrum. Nogmaals, deze stad heeft (nu) meer inwoners dan New Orleans. Na veel zoeken vonden we dat centrum. Bestaande uit een Subway en drie cafés.

Na afloop zijn we met Jeremy en een Chinese medestudent naar een natuurreservaat-park-moeras geweest. Helaas sloot het binnen een kwartier. (We zijn later, toen Esther al weer naar huis was, terug geweest. Het was inderdaad heel apart – inclusief een hoop plantjes en beestjes die ik in Nederland niet had gezien.)

Het laatste plan – Lafayette bezoeken – moest dus op de laatste dag – zaterdag. Eigenlijk was het de bedoeling woensdag naar Baton Rouge en vrijdag naar Lafayette te gaan, maar dat was dus niet helemaal gelukt. Na rijp beraad en drie donderslagen hebben we toch maar besloten om de laatste dag rustig samen op campus door te brengen. Want het ging er uiteindelijk toch om om elkaar weer even te zien…

En toen was het zondag, en moest Esther weer naar huis. Jeremy had aangeboden ons naar het vliegveld te brengen, dus dat ging goed. En, laten we eerlijk zijn, ik vond het wel fijn om iemand te hebben die wel achterbleef. Met tegenzin hebben we Esther op het vliegtuig gezet, waarna ze zonder problemen terug naar Nederland vloog.

Ik vind het jammer dat ze weg is, maar in elk geval hebben we een heerlijke tijd samen gehad!