Published on

19 Feb 2008

Updated on

20 Feb 2008

Slaap!

Het is al weer veel te lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Bij deze. Niet helemaal samenhangend. Maar toch.

Wel, ik leef nog. Min of meer. En hopelijk vind ik ook weer af en toe de tijd iets te schrijven, nu dit projectje… nou ja, niet af, maar in elk geval bruikbaar is. Hopelijk.

Wat is er ondertussen gebeurd? Minder dan je zou kunnen hopen. Dat was ook een van de redenen om minder te schrijven dan ik aan het begin van plan was: een gebrek aan materiaal. Goed voornemen: meer materiaal verzamelen. Ander goed voornemen: gewoon toch schrijven. Slaapdronken hallucinaties kunnen toch amusant zijn. Hoewel ik even wacht met dit online zetten totdat ik echt wakker ben. Het moet niet al te amusant worden…

Ja, het was mijn eigen schuld was dat ik zondag te laat op was. Ik was een beetje vergeten hoe leuk het is om te schrijven, en liet me iets teveel meevoeren terwijl ik nutteloze dingen schreef. Maar ik had toch echt gehoopt vannacht een paar uur aan een stuk buiten bewustzijn te zijn.

Bij Differential Geometry werd ik vandaag eraan herinnerd dat je geen werk moet doen als je – ja, vorige week ook al – al te slaperig bent. Tot mijn eigen verbazing slaagde ik er redelijk goed in om de opgaven op te lossen. Met een beetje gekunstel zelfs nog voor de deadline. Ik slaagde er zelfs nog in om ze in LaTeX om te zetten. Mijn mail-programma te starten. Een berichtje te typen. Dat berichtje te versturen.

Vandaag kwam ik er achter dat er nog een essentiële stap tussen die laatste twee inzit. Gelukkig mocht ik het alsnog inleveren. Ditmaal een e-mail met attachment gestuurd. Helaas met maar een van de twee LaTeX-bestanden die nodig zijn om er een (PDF-)document te maken, maar toch. Daarom stuurde ik de PDF mee, zullen we maar zeggen.

Gelukkig zijn de vakken in meerderheid niet al te moeilijk. Dat helpt een hoop.

Differential Geometry is, tot mijn eigen verbazing, amusant. De professor is een beetje vreemd, maar heel vriendelijk. En hij slaagt er nog in om het vak duidelijk te maken ook. Ik moet wel op de eerste rij zitten om zijn gemompel te verstaan, maar dat is geen probleem. Ik hoop wel dat hij niet beledigd was dat ik vanmiddag bijna in slaap viel. Een college van 90 minuten is… genoeg. Zeker als je daarvoor een college van 120 en een college van 90 minuten hebt gehad. En een uur of vier slaap.

Algebraic Geometry doet een redelijke poging om bij het begin te beginnen. Dat is een grote verbetering over de klas die we in Utrecht (niet) hebben gevolgd. Best amusant. Maar ik weet wat we nu doen eigenlijk wel. Of in elk geval, ik heb het eerder gezien. Begrijpen is twee.

Intersection Theory ziet er gruwelijk moeilijk uit; ik heb tot nog toe vooral naar onze Indiër geluisterd, maar ik geloof dat hij na drie keer klaar is met zijn praatje. Hij is overigens vriendelijk, duidelijk, en slim. Maar dus niet kort van stof. En als ik dat zeg…

Jeremy, mijn steun en toeverlaat hier, vertelt me dat het boek redelijk te begrijpen is. Als we geen slecht gescande kopie zouden gebruiken waar de helft van de symbolen veranderd of verdwenen zijn, misschien wel. Hij heeft de enige kopie uit de bibliotheek. Nou ja, Amazon is Amerikaans zal ik maar denken.

Galois Cohomology is wel amusant. Maar vreemd. En er hoort geen boek bij. Dus ik moet mijn eigen aantekeningen gaan lezen. Gelukkig ben ik er niet altijd in geslaagd me naar de sessies om half negen ‘s ochtends te slepen. Ik heb nu een complete kopie van Jeremy’s aantekeningen (en hij van de mijne – hij was ook een of twee keer afwezig). Wie mijn handschrift kent, snapt dat dat een hoop moeite scheelt.

Ondertussen bel ik veel met Esther. We zijn nog steeds vreselijk blij met elkaar. En ik slaag er ook op afstand in haar nachtrust grondig te verstoren. Het nadeel is dat het hier toch ook wel vijf, zes uur is voordat we uitgekletst zijn. Dat is niet bevorderlijk voor mijn productiviteit.

Niet in de laatste plaats zijn Esther en ik aan het proberen te regelen dat ze langs komt voor Spring Break. Dat zou natuurlijk geweldig zijn. Versie 2 van dit plan is dat we New Orleans en omgeving gaan bekijken. Lijkt me hartstikke leuk – vooral om met z’n tweeën te doen!

Maar het kost wel een boel werk, zeg…

Ik heb nog wel meer te vertellen, maar ik krijg de indruk dat ik te samenhangend wordt voor deze titel. Dat krijg je ervan als je al te moe wordt. Waarbij ‘dat’ wel eens op die ‘indruk’ zou kunnen slaan, natuurlijk.

Ik zal binnenkort weer wat schrijven. In elk geval begin ik de smaak te pakken te krijgen. Maar nu ga ik naar bed. Anders schrijf ik voortaan altijd zo. En de zinnen mogen minder onleesbaar lang zijn, maar…

Tot snel, allemaal!