Published on

21 Jan 2008

Vroeg, koud, en verwarrend

Dit was de tweede mail die ik uit de VS naar een groepje vrienden stuurde. Alleen de lay-out is bijgewerkt, en de foto’s stonden eerst ergens anders.

Hoi allemaal,

ik heb nog een paar foto’s van de campus gemaakt, te vinden [in dit foto-album].

Vanochtend werd ik om zeven uur door de wekker gewekt. Nadat ik me met veel tegenzin mijn bed uit en de kou in gesleept had, merkte ik dat er wel erg weinig mensen op straat waren. En dat de ‘Mini Mart’ (zie de foto’s, de lokale supermarkt) dicht was. En dat het gebouw waarin ik geacht werd les te hebben dicht had.

Na een korte periode van complete verwarring - ‘is het nog zondag? Sta ik voor het verkeerde gebouw? Of heeft dit idiote volk verzonnen om meteen de tweede week van het semester vrij te geven?’ - realiseerde ik me dat het vandaag Martin Luther King dag is. Op zich is het best aangenaam om geen college te hebben, ik wou alleen dat ik dat gisteravond verzonnen had…

Helaas is het systeem om je voor colleges aan te melden compleet onbegrijpelijk. En het feit dat er honderd dingen veranderen (een vak wordt afgelast, een ander gaat naar een ander lokaal, en een derde begint pas deze week) vergroot de verwarring alleen maar. Maar ik hoop en geloof dat ik inmiddels doorheb hoe laat ik waar moet zijn (helaas wel vier keer in de week om half negen! Jullie weten hoeveel moeite ik heb om om tien uur aanwezig te zijn…). Gelukkig is de eerste week nogal rustig, anders zou het een grote ramp worden.

De colleges zijn hier bijna altijd 3x1 of 2x1.5 uur per week, op maandag/woensdag/vrijdag of dinsdag/donderdag. Je hebt dus een hoop contacturen, zeker omdat je dus elke dag minstens een college hebt.

Ik trek inmiddels af en toe op met Jeremy, een Amerikaan uit Wisconsin die zo te zien dol is op buitenlanders (tot dusver ken ik via hem twee Polen, een Duitser, en nul Amerikanen). We zijn dinsdag naar de Wal-Mart geweest, die inderdaad belachelijk groot was.

We gingen met z’n vieren (Jeremy, de twee Polen, en ik dus), met de auto. Zij moesten eten, inrichting van het huis, en allerlei losse spulletjes hebben. Ik ook, maar dan veel (ik heb vooral veel basisspul gekocht - twee kilo aardappelen, anderhalve kilo rijst, een kilo pasta, twee of drie broden, dat soort dingen). Dat was allemaal redelijk goed te vinden en niet duur. Maar wat is die winkel groot.

Stel je een grote supermarkt voor. Plak er dan nog twee zulke winkels aan, en plaats een flink aantal koelkasten vol diepvriesvoer in het midden. Dan heb je ongeveer een beeld van de voedselafdeling. Denk je dan in dat dit misschien een vijfde van de hele winkel is; ik heb in elk geval ook nog een soort Blokker gezien (waar ik dingen als droogdoeken en een staande lamp heb gevonden), er schijnt nog een drogisterij in te zitten, enzovoorts enzovoorts. Kortom, enorm. Gelukkig wisten ze daar wel hoe ze met een pinpas overweg moesten, want ik had anders de grootste moeite gehad te betalen.

Zaterdagavond heb ik nog met Jeremy en de Duitser een werkelijk zeer Amerikaanse film gekeken (‘Knocked up’). Op z’n best amusant, maar ik ben geen grote filmliefhebber.

Verder gaat het meeste wel z’n gangetje; ik ben nog niet helemaal gewend aan het idee dat ik geen vakantie heb en dus gewoon aan het werk moet, maar dat komt wel goed.

Ik ben aan het rommelen om volgende berichten via een blog o.i.d. te doen; dat maakt het misschien ook makkelijker om veel kleine berichtjes te sturen (ik ‘spaar’ nu een beetje, wat het nadeel heeft dat ik volgens mij de helft vergeten ben). Ik houd jullie op de hoogte.

In elk geval een fijne vakantie, voor wie er nog vakantie heeft, en/of een fijne week voor allemaal!

Joachim

P.S. Inmiddels heb ik Skype aan de praat - met de beperking dat mijn microfoon niet geweldig is, maar ik kan er misschien een van Jeremy lenen. Als iemand de behoefte voelt te bellen, vooral doen, maar mail me van tevoren. (Mijn computer staat vaak wel aan, want ik misbruik ‘m om Nederlandse radio te luisteren, maar dan draait ‘ie OpenBSD - en Skype draait niet op OpenBSD.)